PV-weighting is misschien de meest-onderbelichte variabele in de ERE-aanbiedersmarkt. Per NEa-methodiek levert een kWh uit 100% hernieuwbare bron (eigen PV of gecertificeerde groene-stroomcontract) ongeveer tweemaal zo veel ERE’s op als een kWh uit de netmix (50,5% hernieuwbaar in 2026). Maar: inboekdienstverleners mogen zelf kiezen hoe ze dit aan consumenten doorgeven.
Vier varianten (bron: eigen analyse providers.json):
- Zon-bonus: inboeker differentieert expliciet en betaalt hogere uitkering voor PV-kWh. Voltico, Groendus, Groen-laden vallen hieronder. Typische opslag: 50–100% hogere netto-uitkering voor 100%-hernieuwbare kWh.
- Mix-neutraal: inboeker registreert het hernieuwbaar-aandeel, maar rekent de mix-prijs door. Ere-registratie, Zonneplan, Vattenfall.
- Zon-blind: inboeker behandelt álle kWh als netmix, ongeacht herkomst. Zeres is het duidelijkste voorbeeld. Eenvoudiger administratie, maar benadeelt PV-eigenaren.
- Onbekend: veel inboekers publiceren geen beleid (Joulo, Laadloon, Lekkerladen).
Technisch: om als “100% hernieuwbaar” te kwalificeren moet de kWh aantoonbaar zijn via Garanties van Oorsprong (GvO), eigen PV met gekoppelde omvormer-data, of een dynamisch groene-stroom-contract met afstemming per uur. Een paneel op dak zonder data-integratie kwalificeert strikt genomen niet.
Impact voor consument: een particulier met 4 kWp PV die circa 70% van zijn laad-kWh uit eigen zon haalt, kan bij Voltico richting €0,14–€0,20/kWh netto, versus €0,08–€0,10 bij Zeres. Voor zwaar-PV-huishoudens is inboeker-keuze op dit punt €200–€400/jaar verschil.
Veelvoorkomend misverstand: “als mijn paneel aan hetzelfde dak hangt, klopt het wel.” Vaak niet voldoende. Data-integratie tussen PV-inverter (SolarEdge, SMA, Enphase) en laadpaal-operator is vereist voor de claim.
Zie ook: duurzame-energie, gvo, co2-factor.