Basisbegrip
ERE-certificaat
Een ERE (emissiereductie-eenheid) is een Nederlands verhandelbaar certificaat dat de CO2-reductie vertegenwoordigt van elektriciteit die via een MID-gecertificeerde laadpaal aan een elektrische auto is geleverd. Één ERE = één kilogram vermeden CO2-equivalent.
Het ERE-certificaat (emissiereductie-eenheid) is sinds 1 januari 2026 de manier waarop eigenaren van elektrische laadpalen in Nederland geld kunnen krijgen voor de CO2-reductie van hun thuisladen. De wettelijke basis staat in Titel 9.7 Wet milieubeheer, uitgevoerd onder de Europese RED3-richtlijn. Eén ERE staat voor één kilogram vermeden CO2: hoeveel een geladen kWh bespaart vergeleken met benzine of diesel, met een factor 4 omdat elektrisch rijden efficiënter is dan verbranding.
ERE is de opvolger van de HBE voor de elektriciteit-route. HBE-certificaten worden nog gebruikt voor biobrandstoffen, ERE specifiek voor elektrisch vervoer. De NEa beheert het Register Energie voor Vervoer (REV); aanbieders registreren daar certificaten namens particulieren en bedrijven. Brandstofleveranciers (Shell, BP, TotalEnergies en kleinere partijen) zijn wettelijk verplicht jaarlijks ERE’s te kopen om hun CO2-reductieplicht af te dekken. Dat is waarom de markt überhaupt bestaat.
Wat ERE-certificaten niet zijn: een subsidie, een groencertificaat (zoals GvO) of een tegemoetkoming van de overheid. De prijs wordt bepaald tussen aanbieders en brandstofleveranciers. Wat de consument ziet, is de netto-uitkering per kWh (€0,05 tot ruim €0,15, met de grote partijen rond €0,12 tot €0,13, gerealiseerd juli 2026), niet de groothandelsprijs.