AC vs DC laadpaal

Het fundamentele verschil: bij AC-laden (alternating current) levert de laadpaal wisselstroom die in de auto zelf door de on-board charger wordt omgezet naar gelijkstroom voor de accu. Bij DC-laden (direct current) doet de laadpaal de conversie en levert direct gelijkstroom, wat veel hogere vermogens mogelijk maakt.

AC-laadpalen (3,7–22 kW):

• Typisch thuis en op werk
• Eenfase 3,7 of 7,4 kW, driefase 11 of 22 kW
• Laadtijd: 4–15 uur voor een volle accu
• Prijs hardware: €600–€1.500 in het particuliere segment
• Dominant voor ERE-thuisladen

DC-laadpalen (50–400 kW):

• Publieke snellaad-locaties (Allego, Fastned, Shell Recharge, Tesla Supercharger)
• Laadtijd: 15–45 minuten
• Prijs hardware: €30.000–€150.000
• Vrijwel nooit residentieel
• Voor ERE: gebruiker moet aansluitingshouder zijn én MID-data beschikbaar. In de praktijk wordt publiek DC-laden meestal geclaimd door de CPO (Charge Point Operator), niet de automobilist

Voor thuisladen en ERE-opbrengst is AC de enige relevante technologie. Theoretisch zou een bedrijf met een eigen DC-snellader achter een zakelijke aansluiting ERE kunnen claimen, mits de meter MID-conform is en het bedrijf aansluitingshouder. In de praktijk claimen Allego, Fastned en de andere publieke CPO’s hun eigen volumes.

Technische nuance: bijna alle moderne AC-laadpalen zijn “slimme laders” met OCPP-koppeling. Publieke DC-snelladers hebben dat ook, maar met hogere veiligheids- en afreken-eisen (Eichrecht in DE/AT, veeleisender dan MID NL).

Veelvoorkomend misverstand: “DC laadt sneller, dus het levert meer ERE op.” Onwaar. ERE wordt bepaald door aantal geladen kWh en CO2-factor; laadtempo (kW) doet er niet toe. 10.000 kWh via AC-thuis = 10.000 kWh via DC-publiek in ERE-rekenkundig opzicht.

Zie ook: laadpaal, fase-1-fase-3, 11kw-22kw.